Ik herlas ITHAKA van Kavafis, ik zal je er enkele losse stukjes van laten lezen, de rest moet je maar opzoeken (ik gebruik de vertaling van Hans Warren en Mario Molengraaf uit 1984). Als je de tocht aanvaardt naar Ithaka wens dat de weg dan lang mag zijn, vol avonturen en ervaringen. De Kyklopen en de Laistrygonen, de woedende Poseidon behoef je niet te vrezen, hen zul je niet ontmoeten op je weg wanneer je denken hoog blijft, en verfijnd de emotie die je hart en lijf beroert. De Kyklopen en de Laistrygonen, de woeste Poseidon, je zult hen niet ontmoeten als je ze niet in eigen geest meedraagt, je geest hen niet gestalte voor je geeft. En dan volgen er nog drie strofen, die niet minder mooi zijn. Zie verder het boek met de vertaling van Warren en Molengraaf. Gisteravond at ik aan de rand van Regensburg een Wienerschnitzel met een salade van radijs, wortel en bladblazer. (Dit laatste woord komt tot stand door het gebruik van een automatisch woordenboek, soms laat ik het...
Posts
Vannacht vreselijk gevochten met mijn moeder. Dat zal Freud leuk vinden. Ik heb de laatste acht jaar nog nooit met mijn moeder gevochten, maar vannacht kwam het er dan eindelijk weer eens van. Dat ging zo: ik lag te slapen op een of andere zolderkamer, lag diagonaal in bed of er nog iemand in bed lag weet ik niet meer, maar in ieder geval liep ineens mijn moeder om het voeteneind heen en begon ze aan me te sjorren. Dat moet je bij mij niet doen, en zeker niet 's nachts. Ik verkocht haar dus een paar enorme lellen en ik begon haar ook nog van me af te schoppen. Het werd zo erg dat mijn geliefde mij tot bedaren moest brengen. Overigens hebben wegwerkers op de Sauerland Autobahn richting Frankfurt ter hoogte van Dillenburg in het midden van het asfalt een fraaie naad aangebracht. Ik vermoed dat over een afstand van enkele kilometers de aarde gescheurd is en dat men met deze naad het probleem probeert op te lossen. Duitsland valt hier langzaam uit elkaar. Gek genoeg noemt met het op b...
Het zou er kunnen zijn, men had hem gewaarschuwd, maar in zijn slaperigheid lette hij niet op wie of wat zich in de duisternis over het kampement bewoog. Hij was wakker geworden omdat hij naar de wc moest, maar stelde dat zo lang mogelijk uit. Had een tijdje naar het muggennet liggen kijken, die merkwaardige gevangenis van gaas die moest beschermen tegen malaria, en was er uiteindelijk maar onder vandaan gekropen. Het was nog donker, maar in de verte, waar in de diepte de Nijl stroomde, was al een streep violet licht te zien. Hij meende bovenin de boom naast zijn banda de maraboes te horen. Hij keek omhoog. Ze stonden er, doodstil, als zwarte standbeelden. De witgeverfde stenen die de paden markeerden, staken als kleine afgebroken kiezen uit de aarde, hier en daar verlicht door walmende stormlantaarns die aan ijzeren haken voor de tenten hingen. Slaperig schuifelde hij over het terrein tussen de huisjes door. Hij wist nu waarvan hij nog meer was wakkergeschrokken. Hij was zijn ov...
De laatste tien jaar ben ik verschillende keren in de Alpujarras geweest, uitlopers van de Sierra Nevada. Meestal rond de jaarwisseling. Het weer is dan erg stabiel, het is fris en zonnig. Soms vriest het zelfs een paar graden, maar overdag kun je tamelijk luchtig gekleed door het leven. De lucht tintelt er, en het vel van je gezicht staat aan het eind van de dag een beetje strak. Ook nu weer. Het is hier van een schitterende, simpele schoonheid. En er zijn nauwelijks prikkels voor de 'moderne' mens: geen musea, geen grand cafés, geen dure restaurants, geen theaters. Een ideale plek om korte tijd weg te zijn. Te lezen, te schrijven, maar zo'n beetje voor je uit te kijken hoe de heuvels van kleur veranderen in de verstrijkende tijd, een glas wijn te drinken, eenvoudig te eten. Kortom: een ideale plek voor romantici.
Gisteren kreeg ik van mijn geliefde een prachtig Sinterklaascadeau. Een boek over de dood, gemaakt door Bette Westera en geïllustreerd door Sylvia Weve. De gedichten zijn vaak ontroerend en soms ook heerlijk relativerend en de illustraties zijn ronduit fantastisch. Ook is het boek mooi vormgegeven. Een echte aanrader, vind ik. Gauw allemaal naar de boekhandel, het liefst een kinderboekhandel natuurlijk.
Een paar weken geleden berichtte Abedelkader Benali op Facebook dat hij Leaving Tangiers, van Tahar Ben Jelloun (Fez, 1944) aan het lezen was. Ik vroeg me toen af of het de vertaling van PARTIR was, dat ik kende en dat ik een interessant boek vind. Emigratie, het verlaten van je eigen land, de onzekere nieuwe wereld, de verscheurdheid en tragiek die daaruit voorkomt wordt door Ben Jelloun op een sobere én beeldende manier beschreven. Azel is een jonge Marokkaanse man, afgestudeerd rechten die zijn geluk in Spanje meent te vinden, maar daar tragisch aan zijn einde komt. Zijn zus gaat een schijnhuwelijk aan met een Spaanse man. Anderen zoeken het in moslimfanatisme. Mensen proberen de Straat van Gibraltar over te steken en eindigen als drenkeling op de stranden. Het boek werd in 2006 door de Bezige Bij als WEGGAAN uitgegeven, maar het is jammer genoeg niet meer in de handel. Alleen dus nog antiquarisch te verkrijgen. De moeite waard.