Doorgaan naar hoofdcontent

OH LES BEAUX JOURS

Wat een goddelijke dag. Als ik op reis ben, ontstaat er altijd een vrijwel onbevredigbare drang om boeken te kopen, in ieder geval om in een boekhandel rond te kijken. Want boekhandels zijn waar ook ter wereld veilige plekken, waar je de geest kunt laten dwalen. Nu ik dit schrijf, besef ik dat dit niet per se waar is, boekhandels zijn ook onveilige plekken, maar daarover later misschien meer.

Ik was dus in Carpentras. We hadden heerlijk gegeten Chez Serge, een aangenaam eethuis aan de rand van het oude centrum. En daarna zouden we nog even de stad inlopen en in ieder geval een boekhandel bezoeken.

Ik herkende meteen de Librairie de L’Horloge, een mooie boekhandel met echte boekhandelaren, geen boekverkopers, waarvan ik me herinnerde dat een paar jaar geleden een van hen ook al op de bank een bestelling zat door te nemen met een uitgeversvertegenwoordiger. Zo zag je dat vroeger in Nederland ook nog wel eens. 

Ik was op zoek naar een kleine roman van Jean Echenoz: 14, die ik vorig jaar in het Nederlands had gelezen en dat de avond voor mijn bezoek aan Carpentras even ter sprake was geweest, waarom, weet ik niet meer. Ik kon me de inhoud ervan echter nog wel goed herinneren. Maar helaas, er stonden drie titels van Echenoz, maar geen 14. Dat was natuurlijk jammer.

Maar, al dwalende langs de schappen viel mijn oog, naast nog veel meer prachtigs, op Oh les beaux jours, van Samuel Beckett, zijn eigen vertaling van Happy Days uit 1961 dat ik vele malen heb gelezen en een aantal malen heb zien opvoeren, maar nog nooit in het Frans had gelezen. Een beau jour dus.

Om een en ander nog eens wat preciezer na te gaan heb ik zijn biografie erbij gepakt (die heb ik op reis meestal bij me). In 1961 was Beckett inmiddels een zeer bekend auteur en was zijn naam wereldwijd bekend. Hij leefde al zo’n twintig jaar samen met Suzanne DuMesnil, met wie hij een nogal open en ongemakkelijke relatie had, maar zij had hem altijd gesteund en ervoor gezorgd dat zijn werk werd gepubliceerd. Om haar niet geheel rechteloos achter te laten, mocht hij overlijden, besloten ze in dat jaar te trouwen. Maar ze wilden er geen enkele ruchtbaarheid aan geven. Beckett toog voor 14 dagen naar Folkstone (vanuit Parijs, waar ze woonden) en op de dag voor het huwelijk arriveerde ook Suzanne, waarna ze met twee onbekenden als getuigen op een zaterdagmorgen trouwden en diezelfde dag alweer naar Parijs terugreisden.

Een journalist had er toch lucht van gekregen en informeerde bij Becketts Parijse uitgever of de schrijver onlangs in het huwelijk was getreden, waarop de uitgever alsof zijn neus bloedde antwoordde dat dat onmogelijk was, want hij had net nog een ansichtkaart uit Noord-Afrika ontvangen, waar Beckett op vakantie zou zijn.

Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

MARCO POLO

Peljesac, een schiereiland ten noorden van Dubrovnik is een oord van rust en goede wijnen. Bergachtig, maar niet al te hoog. Prachtige diepblauwe zee en aangename temperatuur. Je kunt er met de boot naar Korcula, op het gelijknamige eiland. Hier werd Marco Polo geboren, althans dat is de veronderstelling. In ieder geval is hij er door de Genuezen gevangen genomen, ergens eind dertiende eeuw, toen hij een schip van de Venetianen aanvoerde in een zeeslag van een dag tegen Genua, vlak voor Korcula. En tijdens die gevangenschap heeft hij zijn verhalen doorgegeven aan de schrijver Rustichello. In Korcula is alleen de toren van zijn huis te beklimmen, nou ja, toren!? En de winkeliers buiten zijn bekendheid uit zoals gebruikelijk bij echte middenstanders. In het toeristenbureau hangt overigens een portret van de Kublai Khan, bij wie Marco Polo jaren in dienst zou zijn geweest, geschonken door de Chinese overheid. De Chinese toeristen, die hier werkelijk komen, mogen in ruil daarvoor gratis...
Een reactie posten
Meer lezen

ITHAKA

Ik herlas ITHAKA van Kavafis, ik zal je er enkele losse stukjes van laten lezen, de rest moet je maar opzoeken (ik gebruik de vertaling van Hans Warren en Mario Molengraaf uit 1984). Als je de tocht aanvaardt naar Ithaka wens dat de weg dan lang mag zijn, vol avonturen en ervaringen. De Kyklopen en de Laistrygonen, de woedende Poseidon behoef je niet te vrezen, hen zul je niet ontmoeten op je weg wanneer je denken hoog blijft, en verfijnd de emotie die je hart en lijf beroert. De Kyklopen en de Laistrygonen, de woeste Poseidon, je zult hen niet ontmoeten als je ze niet in eigen geest meedraagt, je geest hen niet gestalte voor je geeft. En dan volgen er nog drie strofen, die niet minder mooi zijn. Zie verder het boek met de vertaling van Warren en Molengraaf. Gisteravond at ik aan de rand van Regensburg een Wienerschnitzel met een salade van radijs, wortel en bladblazer. (Dit laatste woord komt tot stand door het gebruik van een automatisch woordenboek, soms laat ik het...
Een reactie posten
Meer lezen

DE MARABOES

Het zou er kunnen zijn, men had hem gewaarschuwd, maar in zijn slaperigheid lette hij niet op wie of wat zich in de duisternis over het kampement bewoog. Hij was wakker geworden omdat hij naar de wc moest, maar stelde dat zo lang mogelijk uit. Had een tijdje naar het muggennet liggen kijken, die merkwaardige gevangenis van gaas die moest beschermen tegen malaria, en was er uiteindelijk maar onder vandaan gekropen. Het was nog donker, maar in de verte, waar in de diepte de Nijl stroomde, was al een streep violet licht te zien. Hij meende bovenin de boom naast zijn banda de maraboes te horen. Hij keek omhoog. Ze stonden er, doodstil, als zwarte standbeelden. De witgeverfde stenen die de paden markeerden, staken als kleine afgebroken kiezen uit de aarde, hier en daar verlicht door walmende stormlantaarns die aan ijzeren haken voor de tenten hingen. Slaperig schuifelde hij over het terrein tussen de huisjes door. Hij wist nu waarvan hij nog meer was wakkergeschrokken. Hij was zijn ov...
Een reactie posten
Meer lezen