Gisteren fietse ik door The Burren, een leeg en kaal, rotsachtig landschap. Typisch zo’n landschap waarin ik mij de personages van Samuel Beckett voorstel.
In de zeventiende eeuw zou een generaal van Cromwell gezegd hebben dat hij het een verschrikkelijk landschap vond, er was geen boom te bekennen waaraan je een man kon ophangen.
Dat landschap bracht me een gedicht van John Montague te binnen waarvan ik de laatste tijd heb geprobeerd een vertaling te maken. Dat valt niet mee, ook al ziet het er bedrieglijk eenvoudig uit. Toch laat ik het nu los. Ik vind het een mooi gedicht en het past helemaal bij het landschap. Het is trouwens aan Beckett opgedragen.
In de zeventiende eeuw zou een generaal van Cromwell gezegd hebben dat hij het een verschrikkelijk landschap vond, er was geen boom te bekennen waaraan je een man kon ophangen.
Dat landschap bracht me een gedicht van John Montague te binnen waarvan ik de laatste tijd heb geprobeerd een vertaling te maken. Dat valt niet mee, ook al ziet het er bedrieglijk eenvoudig uit. Toch laat ik het nu los. Ik vind het een mooi gedicht en het past helemaal bij het landschap. Het is trouwens aan Beckett opgedragen.
To Cease
for Samuel Beckett
To cease
to be human
To be
a rock down
which rain pours,
a granite jaw
slowly discoloured
Or a statue
sporting a giant’s beard
of verdigris or rust
in some forgotten
village square.
A tree worn
by the prevailing winds
to a diagram of
tangled branches:
gnarled, sapless, alone.
To cease
to be human
and let birds soil
your skull, animals rest
in the crook of your arm.
To become
an object, honoured
or not, as the occasion demands;
while time bends you slowly
back to the ground.
Ophouden
Voor Samuel Beckett
Ophouden
mens te zijn
Een rots
te zijn waarlangs
regen stroomt,
een granieten kaak
langzaam verblekend.
Of een stoer standbeeld
met een enorme baard
roestig of van groen uitgeslagen steen
op een of ander vergeten
dorpsplein.
Een boom
door aanhoudende wind
afgeleefd tot een skelet
van verstrikte takken:
knoestig, dor, alleen.
Ophouden
mens te zijn
en vogels mogen op je schedel
schijten, dieren leggen zich te ruste
in de holte van je arm.
Ding
te worden, als het kan,
geliefd of niet;
terwijl de tijd je langzaam
terugbuigt naar de aarde.
(©️Vertaling Jan Hardeveld)