Op het fietspad tussen Worpswede en Fischerhude wemelt het van de naaktslakken. Het heeft vroeg in de avond geregend, het asfalt is nog nat en over het 'moor' hangt een roze waas. Waarom schuiven de slakken zo traag over het asfalt? Een merkwaardig doodsverlangen moet bezit van hen genomen hebben. Of zijn ze op zoek naar een partner? Wat ongeveer hetzelfde is. Sex op dit asfalt lijkt me geen genoegen, zeker niet als er in de schemering fietsers langs rijden.
Ik herlas ITHAKA van Kavafis, ik zal je er enkele losse stukjes van laten lezen, de rest moet je maar opzoeken (ik gebruik de vertaling van Hans Warren en Mario Molengraaf uit 1984). Als je de tocht aanvaardt naar Ithaka wens dat de weg dan lang mag zijn, vol avonturen en ervaringen. De Kyklopen en de Laistrygonen, de woedende Poseidon behoef je niet te vrezen, hen zul je niet ontmoeten op je weg wanneer je denken hoog blijft, en verfijnd de emotie die je hart en lijf beroert. De Kyklopen en de Laistrygonen, de woeste Poseidon, je zult hen niet ontmoeten als je ze niet in eigen geest meedraagt, je geest hen niet gestalte voor je geeft. En dan volgen er nog drie strofen, die niet minder mooi zijn. Zie verder het boek met de vertaling van Warren en Molengraaf. Gisteravond at ik aan de rand van Regensburg een Wienerschnitzel met een salade van radijs, wortel en bladblazer. (Dit laatste woord komt tot stand door het gebruik van een automatisch woordenboek, soms laat ik het...
Reacties
Een reactie posten