Een lichte verwarring overvalt me als ik door de voetgangerstunnel loop die de toegang is van de installatie die het Skandinavisch kunstenaarsduo Elmgreen & Dragset in de onderzeebootloods op het voormalige RDM terrein in Rotterdam hebben gemaakt. Even tevoren betrad ik al de voor mij fictieve wereld van de wereldhaven Rotterdam. En nu betreed ik een nog fictievere wereld die tegelijkertijd de echte wereld is, in ieder geval zou kunnen zijn.
Als ik de tunnel uitkom sta ik voor een jaren ‘60 flat in Berlijn, of in een buitenwijk van Rome. Ik hoef althans niet zo veel moeite te doen om me de sinistere rafelrand van een willekeurige grote stad bij avond voor te stellen, waar de bewoners zich in hun holen hebben teruggetrokken en uit ieder raam de muziek over de parkeerplaats schalt. Dat er op die parkeerplaats een sjofele jonge vrouw met kinderwagen rondloopt en af en toe met haar mobiel naar iemand in de flat belt omdat ze nog van hem geld krijgt is tegenwoordig ook tamelijk voorstelbaar. Zelfs de man van het reuzenrad achter de flat kunnen we zomaar op straat tegenkomen. Vertelt hij me werkelijk zijn verhaal van in depressie geraakte WAO’er of is het slechts spel? Als het spel is, is hij een goed vakman en als het werkelijk is wat hij vertelt, dan vrees ik ten zeerste voor zijn geestelijke gezondheid.
Het reuzenrad is niet hoog, niet hoger dan een meter of tien, schat ik. Ik ben als de dood voor dit soort kermisattracties. Toch stap ik in het ijzeren kooitje dat hij charmant voor me open houdt. Even denk ik: als ik zo boven ben, zet hij het rad stil en gaat eerst eens een half uur koffie drinken. Maar zover komt het gelukkig niet. Wel laat hij me een paar seconden in de waan. Maar dan zet het ding zich weer in beweging. Nog net kan ik naar binnen kijken in een van de flatwoningen. Maar er is niet veel meer te zien dan een Chagall aan de muur, de bewoner is vast even naar de WC.
Bij het verlaten van de immense hal waar dit alles staat opgesteld ontdek ik nog een 'wildkansel' met verrekijkers waarmee de bezoekers dit sombere stadslandschap kunnen begluren. Ook hier weer die vreemde verwarring, die nog sterker de voyeur in me boven haalt, die 's avonds laat stiekem vanuit zijn slaapkamer kijkt naar de overbuurvrouw die zich staat uit te kleden.
Reacties
Een reactie posten