Doorgaan naar hoofdcontent

THE ONE AND THE MANY

Een lichte verwarring overvalt me als ik door de voetgangerstunnel loop die de toegang is van de installatie die het Skandinavisch kunstenaarsduo Elmgreen & Dragset in de onderzeebootloods op het voormalige RDM terrein in Rotterdam hebben gemaakt. Even tevoren betrad ik al de voor mij fictieve wereld van de wereldhaven Rotterdam. En nu betreed ik een nog fictievere wereld die tegelijkertijd de echte wereld is, in ieder geval zou kunnen zijn.
Als ik de tunnel uitkom sta ik voor een jaren ‘60 flat in Berlijn, of in een buitenwijk van Rome. Ik hoef althans niet zo veel moeite te doen om me de sinistere rafelrand van een willekeurige grote stad bij avond voor te stellen, waar de bewoners zich in hun holen hebben teruggetrokken en uit ieder raam de muziek over de parkeerplaats schalt. Dat er op die parkeerplaats een sjofele jonge vrouw met kinderwagen rondloopt en af en toe met haar mobiel naar iemand in de flat belt omdat ze nog van hem geld krijgt is tegenwoordig ook tamelijk voorstelbaar. Zelfs de man van het reuzenrad achter de flat kunnen we zomaar op straat tegenkomen. Vertelt hij me werkelijk zijn verhaal van in depressie geraakte WAO’er of is het slechts spel? Als het spel is, is hij een goed vakman en als het werkelijk is wat hij vertelt, dan vrees ik ten zeerste voor zijn geestelijke gezondheid.
Het reuzenrad is niet hoog, niet hoger dan een meter of tien, schat ik. Ik ben als de dood voor dit soort kermisattracties. Toch stap ik in het ijzeren kooitje dat hij charmant voor me open houdt. Even denk ik: als ik zo boven ben, zet hij het rad stil en gaat eerst eens een half uur koffie drinken. Maar zover komt het gelukkig niet. Wel laat hij me een paar seconden in de waan. Maar dan zet het ding zich weer in beweging. Nog net kan ik naar binnen kijken in een van de flatwoningen. Maar er is niet veel meer te zien dan een Chagall aan de muur, de bewoner is vast even naar de WC.
Bij het verlaten van de immense hal waar dit alles staat opgesteld ontdek ik nog een 'wildkansel' met verrekijkers waarmee de bezoekers dit sombere stadslandschap kunnen begluren. Ook hier weer die vreemde verwarring, die nog sterker de voyeur in me boven haalt, die 's avonds laat stiekem vanuit zijn slaapkamer kijkt naar de overbuurvrouw die zich staat uit te kleden.

Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

MARCO POLO

Peljesac, een schiereiland ten noorden van Dubrovnik is een oord van rust en goede wijnen. Bergachtig, maar niet al te hoog. Prachtige diepblauwe zee en aangename temperatuur. Je kunt er met de boot naar Korcula, op het gelijknamige eiland. Hier werd Marco Polo geboren, althans dat is de veronderstelling. In ieder geval is hij er door de Genuezen gevangen genomen, ergens eind dertiende eeuw, toen hij een schip van de Venetianen aanvoerde in een zeeslag van een dag tegen Genua, vlak voor Korcula. En tijdens die gevangenschap heeft hij zijn verhalen doorgegeven aan de schrijver Rustichello. In Korcula is alleen de toren van zijn huis te beklimmen, nou ja, toren!? En de winkeliers buiten zijn bekendheid uit zoals gebruikelijk bij echte middenstanders. In het toeristenbureau hangt overigens een portret van de Kublai Khan, bij wie Marco Polo jaren in dienst zou zijn geweest, geschonken door de Chinese overheid. De Chinese toeristen, die hier werkelijk komen, mogen in ruil daarvoor gratis...
Een reactie posten
Meer lezen

ITHAKA

Ik herlas ITHAKA van Kavafis, ik zal je er enkele losse stukjes van laten lezen, de rest moet je maar opzoeken (ik gebruik de vertaling van Hans Warren en Mario Molengraaf uit 1984). Als je de tocht aanvaardt naar Ithaka wens dat de weg dan lang mag zijn, vol avonturen en ervaringen. De Kyklopen en de Laistrygonen, de woedende Poseidon behoef je niet te vrezen, hen zul je niet ontmoeten op je weg wanneer je denken hoog blijft, en verfijnd de emotie die je hart en lijf beroert. De Kyklopen en de Laistrygonen, de woeste Poseidon, je zult hen niet ontmoeten als je ze niet in eigen geest meedraagt, je geest hen niet gestalte voor je geeft. En dan volgen er nog drie strofen, die niet minder mooi zijn. Zie verder het boek met de vertaling van Warren en Molengraaf. Gisteravond at ik aan de rand van Regensburg een Wienerschnitzel met een salade van radijs, wortel en bladblazer. (Dit laatste woord komt tot stand door het gebruik van een automatisch woordenboek, soms laat ik het...
Een reactie posten
Meer lezen

DE MARABOES

Het zou er kunnen zijn, men had hem gewaarschuwd, maar in zijn slaperigheid lette hij niet op wie of wat zich in de duisternis over het kampement bewoog. Hij was wakker geworden omdat hij naar de wc moest, maar stelde dat zo lang mogelijk uit. Had een tijdje naar het muggennet liggen kijken, die merkwaardige gevangenis van gaas die moest beschermen tegen malaria, en was er uiteindelijk maar onder vandaan gekropen. Het was nog donker, maar in de verte, waar in de diepte de Nijl stroomde, was al een streep violet licht te zien. Hij meende bovenin de boom naast zijn banda de maraboes te horen. Hij keek omhoog. Ze stonden er, doodstil, als zwarte standbeelden. De witgeverfde stenen die de paden markeerden, staken als kleine afgebroken kiezen uit de aarde, hier en daar verlicht door walmende stormlantaarns die aan ijzeren haken voor de tenten hingen. Slaperig schuifelde hij over het terrein tussen de huisjes door. Hij wist nu waarvan hij nog meer was wakkergeschrokken. Hij was zijn ov...
Een reactie posten
Meer lezen