Gisteravond bezocht ik in Lux Nijmegen de Iraanse film A Seperation. Sinds tijden heb ik niet zo'n indringende film gezien. Kortweg draait het om het volgende: een echtpaar heeft een visum aangevraagd om het land te verlaten, maar staat nu op het punt uit elkaar te gaan. Zij wil niet dat haar dochter in Iran opgroeit, hij kan zijn dementerende vader niet achterlaten. Vanuit dit gegeven ontwikkelt het verhaal zich en gaan alle personages in vrijwel iedere scene, al dan niet gedwongen door hun culturele/religieuze achtergrond noodzakelijk richting afgrond. Een adembenemend werkstuk. Gaat dat zien!
Ik herlas ITHAKA van Kavafis, ik zal je er enkele losse stukjes van laten lezen, de rest moet je maar opzoeken (ik gebruik de vertaling van Hans Warren en Mario Molengraaf uit 1984). Als je de tocht aanvaardt naar Ithaka wens dat de weg dan lang mag zijn, vol avonturen en ervaringen. De Kyklopen en de Laistrygonen, de woedende Poseidon behoef je niet te vrezen, hen zul je niet ontmoeten op je weg wanneer je denken hoog blijft, en verfijnd de emotie die je hart en lijf beroert. De Kyklopen en de Laistrygonen, de woeste Poseidon, je zult hen niet ontmoeten als je ze niet in eigen geest meedraagt, je geest hen niet gestalte voor je geeft. En dan volgen er nog drie strofen, die niet minder mooi zijn. Zie verder het boek met de vertaling van Warren en Molengraaf. Gisteravond at ik aan de rand van Regensburg een Wienerschnitzel met een salade van radijs, wortel en bladblazer. (Dit laatste woord komt tot stand door het gebruik van een automatisch woordenboek, soms laat ik het...
Reacties
Een reactie posten