Na onze ruzie besloten we toch naar de film te gaan, want dat hadden we nu eenmaal afgesproken. Mijn maag protesteerde nog wel, maar daar besteedde ik geen aandacht aan. In de loop der jaren had ik wel geleerd om erop te vertrouwen dat een onrustige maag geen reden was om niet naar de bioscoop te gaan. Dan kwam je helemaal nergens meer, als je daaraan toegaf.
Ze droeg haar zwartlinnen jurkje, waarvan de zoom net op de knie viel, en bandjes die haar schouders bloot lieten. Dat jurkje staat haar fenomenaal, zeker als ze er ook nog haar rode pumps onder draagt. Dat deed ze.
Onbegrijpelijk. Eerst sta je elkaar naar het leven en dan trek je je rode pumps aan.
Ze is eenenveertig, ik ben zes jaar ouder. We hebben elkaar leren kennen tijdens een tangocursus voor alleenstaanden, vier jaar geleden.
De filmzaal was leeg. Er hing een tropisch beklemmende warmte, als in een propvolle tram tijdens een hevige stortbui. We waren misschien nog opgewonden van de ruzie. Toch was dat nare gevoel in mijn maag, waarbij ik voortdurend het idee had naar een doodgereden haas te kijken, langzaam verdwenen sinds we van huis waren vertrokken. Ik voelde me nu weer bereid tot alles wat ons huwelijk zo uniek maakt.
We bleven de enigen.
Op de achterste rij aan de zijkant zaten we, maar schoven een paar rijen naar voren, zodat we het middelpunt vormden, met achtennegentig lege plaatsen om ons heen.
De zaallampen doofden precies op tijd...
Reacties
Een reactie posten